អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទ្រនាប់ ការបង្វិលត្រគាក និងការប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្ដាល មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងជាងមុនទេ។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត នៅទីលានស្មៅ ឬទីលានសិប្បនិម្មិត ការ...
អ្វីដែលគ្មានអ្នកប្រាប់អំពីការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់
ការហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ត្រូវចាប់ផ្តើមពីការដាក់ជើងទ្រនាប់ ការបង្វិលត្រគាក និងការប៉ះបាល់នៅចំណុចកណ្ដាល មិនមែនពីការទាត់ខ្លាំងជាងមុនទេ។ សម្រាប់កីឡាករបាល់ទាត់គ្រប់កម្រិត នៅទីលានស្មៅ ឬទីលានសិប្បនិម្មិត ការហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ ដោយបញ្ជូនចម្ងាយ ៥, ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ អាចធ្វើឲ្យទិសបាល់មានស្ថិរភាពជាងមុន។ ជំហានសំខាន់មាន ៤៖ សម្លឹងគោលដៅ ២ វិនាទី ដាក់ជើងទ្រនាប់បែរទៅគោលដៅ បើកកជើងឲ្យរឹង ហើយបន្តចលនាជើងតាមខ្សែបញ្ជូន។ បាល់លេខ ៥ សម្ពាធត្រឹមត្រូវ និងស្បែកជើងដែលសមនឹងផ្ទៃទីលានក៏មានឥទ្ធិពលដែរ។ ការវាយតម្លៃប្រកួត ផ្តោតលើស្ថិតិកីឡាករ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុមសម្រាប់ បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ ដូច្នេះគន្លឹះអនុវត្តបានគឺកំណត់គោលដៅតូចៗ វាស់លទ្ធផលពី ២០ ដង ហើយកែតែចំណុចខុសមួយក្នុងមួយវគ្គ។
[រូបភាព៖ កីឡាករបាល់ទាត់ហាត់បញ្ជូនបាល់ទៅកោណពណ៌ទឹកក្រូចលើទីលានស្មៅពេលព្រឹក មានពន្លឺទន់ និងអារម្មណ៍ផ្តោតខ្លាំង]
ចំណុចសំខាន់៖ តើត្រូវធ្វើអ្វីមុនគេ?
ចម្លើយខ្លីគឺ ត្រូវបង្កើត “ខ្សែត្រង់” ពីភ្នែកទៅគោលដៅ បន្តទៅជើងទ្រនាប់ និងចំណុចប៉ះបាល់។ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មិនអាស្រ័យលើកម្លាំងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែអាស្រ័យលើមុំរាងកាយ និងផ្ទៃជើងដែលប៉ះបាល់ជាចម្បង។
កំហុសដែលកីឡាករចាប់ផ្តើមធ្វើញឹកញាប់គឺរត់ចូលបាល់លឿនពេក ហើយបង្វិលខ្លួននៅពេលប៉ះបាល់។ លទ្ធផលគឺបាល់រត់កោងទៅឆ្វេង ឬស្តាំ ទោះបីអ្នកគិតថាបានប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើងត្រឹមត្រូវក៏ដោយ។ សម្រាប់ការបញ្ជូនខ្លី ៥–១០ ម៉ែត្រ កុំផ្តោតលើការទាត់ខ្លាំង។ ផ្តោតលើកជើងរឹង ម្រាមជើងបែរឡើងបន្តិច និងផ្ទៃជើងបែរទៅកាន់គោលដៅ។ អ្នកអាចប្រើកោណ ២ ដាក់ចន្លោះ ១ ម៉ែត្រ ហើយព្យាយាមបញ្ជូនបាល់ ២០ ដងឲ្យឆ្លងកាត់ចន្លោះនោះ។ ប្រសិនបើបានត្រឹមតែ ១០ ដង កុំបន្ថែមចម្ងាយទេ។ លេខនេះប្រាប់ថាបច្ចេកទេសមូលដ្ឋាននៅមិនទាន់មានស្ថិរភាព ហើយការបង្កើនកម្លាំងនឹងធ្វើឲ្យកំហុសធំជាងមុន។ តាម ច្បាប់បាល់ទាត់របស់សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការគ្រប់គ្រងទីលាន និងទីតាំងគឺជាផ្នែកសំខាន់នៃការលេង ដូច្នេះការហាត់ទិសដៅគួរតែមានគោលដៅច្បាស់ មិនមែនទាត់ទៅកន្លែងទំនេរដោយចៃដន្យឡើយ។
របៀបរៀបចំឥរិយាបថមុនប៉ះបាល់
ដំបូង ឈរនៅពីក្រោយបាល់ប្រហែល ១–២ ជំហាន ហើយសម្លឹងចំណុចគោលដៅ។ បន្ទាប់មក ដាក់ជើងទ្រនាប់នៅចំហៀងបាល់ចម្ងាយប្រហែល ១០–១៥ សង់ទីម៉ែត្រ ដោយម្រាមជើងបែរទៅទិសដែលចង់បញ្ជូន។ ជាចុងក្រោយ ប៉ះបាល់នៅកណ្ដាល ឬខាងក្រោមកណ្ដាលបន្តិច ប្រសិនបើចង់ឲ្យបាល់រមៀលទាប និងមានល្បឿនថេរ។
- រក្សាក្បាលឲ្យនៅលើបាល់នៅពេលប៉ះ។
- បត់ជង្គង់បន្តិច ដើម្បីរក្សាលំនឹង។
- កុំឲ្យជើងទាត់ឆ្លងកាត់ខ្លួនខ្លាំងពេក។
- បន្តជើងទៅមុខតាមខ្សែគោលដៅ។
- បន្ទាប់ពីបញ្ជូន ត្រូវផ្លាស់ទីទៅទីតាំងថ្មីភ្លាមៗ។
ចំណុចចុងក្រោយនេះសំខាន់ជាងដែលមនុស្សជាច្រើនគិត។ ក្នុងការប្រកួតពិត កីឡាករមិនអាចឈរមើលបាល់របស់ខ្លួនបានទេ ព្រោះគូប្រកួតអាចបិទជម្រើសបញ្ជូនបន្ទាប់ក្នុងរយៈពេលតិចជាង ២ វិនាទី។ ការហាត់តែការប៉ះបាល់ដោយឈរនឹងធ្វើឲ្យបច្ចេកទេសស្អាត ប៉ុន្តែមិនប្រាកដថាអាចប្រើបានក្រោមសម្ពាធ។ គេហទំព័រ ការវាយតម្លៃប្រកួត អាចជួយអ្នកយល់ពីទម្រង់ក្រុម ការផ្លាស់ទី និងស្ថិតិកីឡាករមុនពេលយកទៅអនុវត្តនៅទីលាន។
សម្រាប់ការអានបន្ថែម សូមមើល [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ មគ្គុទ្ទេសក៍បច្ចេកទេសសម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម]។
តើអ្នកលេងឃើញអ្វីនៅពេលបាល់មិនត្រង់?
នៅពេលបាល់មិនត្រង់ អ្នកលេងភាគច្រើនឃើញតែ “ការទាត់ខុស” ប៉ុន្តែប្រភពពិតប្រាកដអាចជា ជើងទ្រនាប់បែរខុស ៥–១០ ដឺក្រេ កជើងទន់ ឬក្បាលងើបឡើងមុនពេលប៉ះ។ ការបែងចែកកំហុសជាប្រភេទធ្វើឲ្យការកែប្រែមានប្រសិទ្ធភាពជាងការហាត់បញ្ជូនជាប់ៗគ្នា។
ករណីទីមួយ បាល់ទៅខាងស្តាំ គឺជាញឹកញាប់កើតឡើងពេលផ្ទៃជើងបើកចំហ ឬជើងទាត់បញ្ចប់ចលនាទៅខាងក្រៅ។ ករណីទីពីរ បាល់ទៅខាងឆ្វេង អាចកើតពីការបង្វិលត្រគាកមុនពេលប៉ះ ឬជើងទ្រនាប់ដាក់នៅខាងក្រោយបាល់ពេក។ ករណីទីបី បាល់លោតឡើង គឺជាសញ្ញាថាចំណុចប៉ះនៅក្រោមបាល់ខ្លាំងពេក ឬរាងកាយផ្អៀងទៅក្រោយ។ បើបាល់រត់យឺត និងឈប់មុនគោលដៅ សូមពិនិត្យសម្ពាធបាល់ និងល្បឿនជើង មិនមែនបន្ថែមការបង្វិលកជើងទេ។ បាល់បាល់ទាត់ស្តង់ដារលេខ ៥ មានទំហំ និងទម្ងន់ដែលអាចផ្លាស់ប្តូរអារម្មណ៍ប៉ះបានយ៉ាងច្បាស់ ប្រសិនបើសម្ពាធខុស ឬបាល់សើម។ ដូច្នេះ កត់ត្រាចំនួនបាល់ត្រង់ពី ២០ ដង និងប្រភេទកំហុសក្នុងក្រដាសតែមួយ នឹងផ្តល់ព័ត៌មានមានតម្លៃជាងការចងចាំដោយអារម្មណ៍។
មានចំណុចមួយដែលគេមិនសូវប្រាប់៖ បាល់មានការបង្វិលតិចតួច ទោះអ្នកចង់ឲ្យវារត់ត្រង់ក៏ដោយ។ នៅចម្ងាយ ១៥ ម៉ែត្រ ការបង្វិលតូចមួយអាចធ្វើឲ្យបាល់ផ្លាស់ទីចេញពីបន្ទាត់ជាច្រើនសង់ទីម៉ែត្រ។ ដូច្នេះកុំប្រើគោលដៅតូចពេកនៅពេលចាប់ផ្តើម។ ចាប់ផ្តើមពីច្រកទទឹង ១ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកបន្ថយទៅ ៧០ សង់ទីម៉ែត្រ និង ៥០ សង់ទីម៉ែត្រ។ វិធីនេះធ្វើឲ្យអ្នកដឹងថាកំហុសកើតពីបច្ចេកទេស ឬពីការកំណត់គោលដៅមិនសមនឹងកម្រិតបច្ចុប្បន្ន។ នេះជាចំណុចវាស់វែងដែលមានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកចង់វិភាគខ្លួនឯងដោយទិន្នន័យ មិនមែនដោយការស្មាន។ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ វិធីវិភាគស្ថិតិកីឡាករបាល់ទាត់]
តារាងសង្កេតកំហុសរហ័ស
- បាល់ទៅឆ្វេង៖ ពិនិត្យមុំជើងទ្រនាប់ និងការបង្វិលត្រគាក។
- បាល់ទៅស្តាំ៖ ពិនិត្យផ្ទៃជើង និងទិសបន្តជើង។
- បាល់លោត៖ ផ្អៀងរាងកាយទៅមុខ និងប៉ះកណ្ដាលបាល់។
- បាល់ខ្សោយ៖ បង្កើនល្បឿនជើងបន្តិច មិនមែនរត់ចូលលឿនជាងមុន។
- បាល់ខ្លាំងពេក៖ បន្ថយចម្ងាយជំហាន និងគ្រប់គ្រងការបន្តជើង។
[រូបភាព៖ បាល់បាល់ទាត់ពណ៌សនៅចន្លោះកោណពីរលើទីលានសិប្បនិម្មិត បង្ហាញខ្សែគោលដៅត្រង់]
ចង់ពិនិត្យវិធីហាត់ដែលសមនឹងតួនាទីរបស់អ្នកមែនទេ? សូមចាប់ផ្តើមពីការវិភាគចម្ងាយ និងល្បឿនបញ្ជូនខាងក្រោម។
តើអ្វីខ្លះជាចំណុច ៣ ដែលសំខាន់បំផុត?
ចំណុចសំខាន់បំផុតមាន ៣ គឺ មុំរាងកាយ ចំណុចប៉ះបាល់ និងការសម្រេចចិត្តមុនទទួលបាល់។ ប្រសិនបើកីឡាករកែបានតែបច្ចេកទេសជើង ប៉ុន្តែមិនសម្លឹងមើលជម្រើសមុនទេ ការបញ្ជូននឹងនៅតែយឺត និងងាយត្រូវស្ទាក់។
១. មុំរាងកាយត្រូវបើកទៅទិសបន្ទាប់
ការបញ្ជូនត្រង់ចាប់ផ្តើមមុនពេលបាល់មកដល់។ អ្នកទទួលបាល់គួរបើករាងកាយប្រហែល ៣០–៤៥ ដឺក្រេ ដើម្បីមើលទាំងបាល់ និងកន្លែងទំនេរខាងមុខ។ ប្រសិនបើឈរបែរមុខទៅអ្នកបញ្ជូនពេញលេញ អ្នកអាចបញ្ជូនត្រង់បាន ប៉ុន្តែត្រូវបង្វិលខ្លួនមួយជំហានទៀត មុនពេលលេងបន្ត។ ក្នុងការប្រកួតល្បឿនលឿន ការពន្យារពេល ១ វិនាទីគ្រប់គ្រាន់ឲ្យខ្សែការពាររបស់ក្រុមអាល្លឺម៉ង់ បារាំង ឬអាហ្សង់ទីនបិទចន្លោះបាន។ នេះមិនមែនមានន័យថាត្រូវចម្លងស្ទីលក្រុមធំៗទេ ប៉ុន្តែបង្ហាញថាទីតាំងរាងកាយមានតម្លៃយុទ្ធសាស្ត្រ។
ហាត់ដោយដាក់អ្នកលេង ៣ នាក់ជាត្រីកោណ ចម្ងាយ ៨ ម៉ែត្រពីគ្នា។ អ្នកបញ្ជូនបាល់ទៅអ្នកទីពីរ អ្នកទីពីរទទួលដោយបើកខ្លួន ហើយបញ្ជូនទៅអ្នកទីបីដោយប៉ះតែ ២ ដង។ បន្ទាប់ពី ១០ ជុំ សូមប្ដូរទិស។ វគ្គនេះបង្ខំឲ្យអ្នករៀនបញ្ជូនតាមបន្ទាត់ ប៉ុន្តែរក្សាការយល់ដឹងពីកន្លែងទំនេរផងដែរ។ កុំឈរជាប់កោណដូចជារូបចម្លាក់ក្នុងសារមន្ទីរ។ ត្រូវផ្លាស់ទីមុន និងក្រោយការបញ្ជូនជានិច្ច។
២. ចំណុចប៉ះបាល់កំណត់ទិសដៅ
សម្រាប់បញ្ជូនបាល់ខ្លី និងត្រង់ ផ្ទៃខាងក្នុងជើងគឺជាជម្រើសមានការគ្រប់គ្រងខ្ពស់បំផុត។ កជើងត្រូវរឹង ម្រាមជើងបែរឡើងបន្តិច ហើយកែងជើងបែរចេញ ដើម្បីបង្កើតផ្ទៃប៉ះទូលំទូលាយ។ ប៉ះកណ្ដាលបាល់ ប្រសិនបើចង់ឲ្យបាល់រមៀលស្មើ។ ប៉ះខាងក្រោមកណ្ដាលបន្តិច ប្រសិនបើចង់បញ្ជូនឲ្យឆ្លងផ្ទៃស្មៅមិនស្មើ ប៉ុន្តែការលើកបាល់ច្រើនពេកនឹងបាត់ភាពត្រង់។
តាមសម្ភារៈអប់រំរបស់ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អង់គ្លេស ការអភិវឌ្ឍបច្ចេកទេសគួរភ្ជាប់ជាមួយការសម្រេចចិត្ត និងបរិបទប្រកួត មិនមែនហាត់ចលនាដាច់ដោយឡែកជានិច្ចទេ។ នេះមានន័យថា បន្ទាប់ពីហាត់បញ្ជូនទៅកោណ ២០ ដង ត្រូវបន្ថែមអ្នកការពារដែលមានសម្ពាធស្រាល ឬកំណត់ពេល ៣ វិនាទីសម្រាប់ការសម្រេចចិត្ត។ ទិន្នន័យគួរកត់ជា ៣ ប្រភេទ៖ បញ្ជូនត្រង់ បញ្ជូនដល់គោលដៅ បញ្ជូនបានក្រោមសម្ពាធ។ អ្នកអាចរកឃើញថាភាពជោគជ័យ ៩០% នៅពេលគ្មានសម្ពាធធ្លាក់មក ៦០% នៅពេលមានអ្នកការពារ។ លេខនេះបង្ហាញថាត្រូវហាត់ការមើលមុនទទួលបាល់ មិនមែនត្រូវទាត់ខ្លាំងជាងមុនទេ។
៣. ជ្រើសកម្លាំងតាមចម្ងាយ និងផ្ទៃទីលាន
កម្លាំងសមរម្យមិនមែនជាកម្លាំងអតិបរមា។ សម្រាប់ចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ សូមប្រើការប៉ះទន់ និងឲ្យបាល់មកដល់ជើងមិត្តរួមក្រុមដោយមិនបង្ខំឲ្យគេចល័តថយក្រោយ។ សម្រាប់ ១០ ម៉ែត្រ ត្រូវបង្កើនល្បឿនជើង និងការបន្តជើង ប៉ុន្តែរក្សាក្បាលនៅលើបាល់។ សម្រាប់ ១៥–២០ ម៉ែត្រ អ្នកត្រូវវាយតម្លៃស្មៅ ខ្យល់ និងចលនារបស់អ្នកទទួលបាល់។ នៅទីលានសើម បាល់អាចលឿនជាងធម្មតា ហើយគួរបន្ថយកម្លាំងប្រហែល ១០–១៥% ដើម្បីជៀសវាងបាល់ហួសគោលដៅ។ ចំណុចនេះជាការកែសម្រួលជាក់ស្តែងដែលអត្ថបទណែនាំទូទៅជាច្រើនមើលរំលង។
បង្កើតវគ្គហាត់ ៣ ជុំ៖ ជុំទីមួយ បញ្ជូនឈរចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ២០ ដង; ជុំទីពីរ បញ្ជូនពេលដើរ ១០ ម៉ែត្រ ២០ ដង; ជុំទីបី បញ្ជូនពេលរត់ស្រាល ១៥ ម៉ែត្រ ២០ ដង។ ចន្លោះជុំសម្រាក ៦០–៩០ វិនាទី ដើម្បីកុំឲ្យភាពនឿយហត់បំផ្លាញទម្រង់ជើង។ កីឡាករជាច្រើនចង់បន្ថែមចំនួនបាល់ដល់ ១០០ ភ្លាមៗ ប៉ុន្តែបើ ៤០ ដងដំបូងមានកំហុសដដែល ការធ្វើបន្ថែម ៦០ ដងគ្រាន់តែបង្រៀនរាងកាយឲ្យចងចាំកំហុស។ [តំណភ្ជាប់ខាងក្នុង៖ លំហាត់កម្រិតខ្ពស់សម្រាប់ការបញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ]
តើមានករណីលើកលែង និងអន្ទាក់អ្វីខ្លះ?
ករណីលើកលែងសំខាន់ៗមានការបញ្ជូនលើទីលានសើម ខ្យល់ខ្លាំង បាល់មានសម្ពាធខុស ជើងដែលមិនមែនជាជើងលេចធ្លោ និងការបញ្ជូនក្នុងស្ថានភាពប្រកួត។ ក្នុងករណីទាំងនេះ “បាល់ត្រង់” មិនមានន័យថាបាល់ត្រូវរត់តាមបន្ទាត់គ្មានការប្រែប្រួលឡើយ ប៉ុន្តែមានន័យថាបាល់ទៅដល់ចំណុចដែលអ្នកទទួលអាចលេងបន្តបាន។
អន្ទាក់ទីមួយគឺការមើលតែជើងទាត់។ អ្នកអាចមានផ្ទៃជើងត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកមិនសម្លឹងគោលដៅមុនប៉ះ បាល់អាចទៅកាន់មិត្តរួមក្រុមដែលមានគូប្រកួតឈរខាងក្រោយ។ អន្ទាក់ទីពីរគឺការប្រើខ្សែបន្ទាត់ជាគោលដៅតែមួយ។ ខ្សែបន្ទាត់ជួយកែទិសដៅ ប៉ុន្តែការប្រកួតពិតត្រូវបញ្ជូនទៅជើងខាងឆ្ងាយពីអ្នកការពារ ឬទៅចន្លោះទំនេរ។ អន្ទាក់ទីបីគឺការហាត់តែជើងខ្លាំង។ ការបញ្ជូនជើងមិនលេចធ្លោ ២០ ដងក្នុងមួយវគ្គ អាចជួយកាត់បន្ថយការពឹងផ្អែកលើជើងម្ខាង ហើយធ្វើឲ្យអ្នកមានជម្រើសកាន់តែច្រើននៅពេលគូប្រកួតបិទមុំ។
តាម សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ការអភិវឌ្ឍកីឡាករត្រូវគិតទាំងបច្ចេកទេស សរីរវិទ្យា និងការយល់ដឹងពីការប្រកួត។ ឯកសារបច្ចេកទេសរបស់សហព័ន្ធបានសង្កត់ធ្ងន់ថា “ការសម្រេចចិត្តល្អ ត្រូវកើតឡើងមុនសកម្មភាពបច្ចេកទេស”។ ដូច្នេះ នៅពេលហាត់ សូមបន្ថែមច្បាប់តូចៗ៖ អ្នកទទួលត្រូវសម្លឹងខាងស្តាំ និងឆ្វេងមុនបាល់មកដល់; អ្នកបញ្ជូនត្រូវហៅឈ្មោះអ្នកទទួល; ហើយការបញ្ជូនខុសទិសត្រូវចាប់ផ្តើមឡើងវិញ។ វាធ្វើឲ្យការហាត់មានភាពជិតស្និទ្ធនឹងស្ថានភាពប្រកួតជាងការទាត់ទៅជញ្ជាំង ១០០ ដង។
[រូបភាព៖ អ្នកហាត់បាល់ទាត់កំពុងបញ្ជូនដោយជើងមិនលេចធ្លោនៅលើទីលានមានខ្យល់បក់ និងផ្ទៃស្មៅសើម]
ផែនការហាត់ ៧ ថ្ងៃដែលអាចវាស់លទ្ធផលបាន
- ថ្ងៃទី១៖ បញ្ជូនឈរចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ ចំនួន ៤០ ដង និងកត់ត្រាកំហុស។
- ថ្ងៃទី២៖ បន្ថែមចម្ងាយ ១០ ម៉ែត្រ ចំនួន ៣០ ដង ដោយប្រើផ្ទៃជើងខាងក្នុង។
- ថ្ងៃទី៣៖ ហាត់ជើងមិនលេចធ្លោ ចំនួន ២០ ដង និងជើងខ្លាំង ២០ ដង។
- ថ្ងៃទី៤៖ ហាត់ក្នុងត្រីកោណ ៣ នាក់ ដោយកំណត់ការប៉ះអតិបរមា ២ ដង។
- ថ្ងៃទី៥៖ បន្ថែមអ្នកការពារស្រាល និងកំណត់ពេលសម្រេចចិត្ត ៣ វិនាទី។
- ថ្ងៃទី៦៖ ហាត់លើផ្ទៃស្មៅសើម ឬផ្ទៃខុសគ្នា ហើយកែសម្រួលកម្លាំង។
- ថ្ងៃទី៧៖ សាកល្បង ២០ បញ្ជូន និងប្រៀបធៀបភាគរយជោគជ័យជាមួយថ្ងៃដំបូង។
ប្រសិនបើភាគរយបញ្ជូនដល់គោលដៅមិនកើនឡើងក្រោយ ៧ ថ្ងៃ សូមកុំប្តូរលំហាត់ទាំងមូលភ្លាមៗ។ ពិនិត្យវីដេអូពីចំហៀង និងខាងមុខ ដោយថតក្នុងល្បឿនធម្មតា មិនចាំបាច់ប្រើឧបករណ៍ថ្លៃទេ។ រកមើលតែ ៣ ចំណុច៖ ទីតាំងជើងទ្រនាប់ មុំរាងកាយ និងទិសបន្តជើង។ ការវិភាគតិច ប៉ុន្តែច្បាស់ មានប្រយោជន៍ជាងការមើលវីដេអូ ៤៥ នាទីហើយចាំមិនបានថាខុសត្រង់ណា។ ប្រសិនបើអ្នកតាមដានការប្រកួត បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ តាមស្ថិតិរបស់ ការវាយតម្លៃប្រកួត សូមសង្កេតថាកីឡាករដែលបញ្ជូនជោគជ័យខ្ពស់ មិនមែនតែងតែបញ្ជូនវែងបំផុតទេ។ ពួកគេជ្រើសទិសដៅ និងពេលវេលាដែលមានហានិភ័យសមរម្យ។
សូមមើលព័ត៌មានបន្ថែមអំពីការកែសម្រួលលំហាត់តាមទីតាំងលេង មុនពេលបង្កើនចម្ងាយ។
សេចក្តីសន្និដ្ឋាន៖ តើគន្លឹះណាដែលគួរចងចាំ?
ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់កើតពីការគ្រប់គ្រងជើងទ្រនាប់ ចំណុចប៉ះ កម្លាំង និងការមើលជម្រើសមុនពេលបាល់មកដល់។ ចាប់ផ្តើមពីចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ បញ្ជូន ២០–៤០ ដងក្នុងវគ្គមួយ ហើយកត់ត្រាភាគរយបាល់ទៅដល់គោលដៅ។ បន្ទាប់ពីបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨០% ក្នុងលក្ខខណ្ឌងាយ សូមបន្ថែមចម្ងាយ អ្នកការពារ និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេល ៣ វិនាទី។ កុំស្វែងរកកម្លាំងអតិបរមា មុនពេលទិសដៅមានស្ថិរភាព ព្រោះអ្នកនឹងបង្រៀនកំហុសឲ្យរាងកាយចងចាំ។ សម្រាប់អ្នកចង់វិភាគកីឡា និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម ការវាយតម្លៃប្រកួតផ្តល់មាតិកាអំពី បាល់ទាត់ពិភពលោក ២០២៦ ស្ថិតិកីឡាករ និងទម្រង់ប្រកួត។ ចាប់ផ្តើមវគ្គបន្ទាប់ដោយដាក់កោណពីរចន្លោះ ១ ម៉ែត្រ ហើយធ្វើឲ្យបាន ២០ បញ្ជូនមានគោលដៅច្បាស់។
ត្រៀមយកវិធីសាស្ត្រនេះទៅហាត់ និងប្រៀបធៀបលទ្ធផលរបស់អ្នកហើយឬនៅ?
សំណួរដែលសួរញឹកញាប់
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ការបញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់មានន័យថាបាល់ទៅដល់គោលដៅ ឬជើងអ្នកទទួលដោយទិសដៅ និងកម្លាំងអាចគ្រប់គ្រងបាន។ វាមិនមានន័យថាបាល់ត្រូវរត់តាមបន្ទាត់គ្មានការប្រែប្រួលទាំងស្រុងទេ ព្រោះផ្ទៃទីលាន ខ្យល់ និងសម្ពាធបាល់អាចប៉ះពាល់ដល់ចលនា។ សម្រាប់ការហាត់ដំបូង ប្រើច្រកទទឹង ១ ម៉ែត្រ ចម្ងាយ ៥–១០ ម៉ែត្រ ហើយវាស់ចំនួនបាល់ដែលឆ្លងកាត់ច្រក។ នៅពេលអាចសម្រេចបាន ៨០% ឬច្រើនជាងនេះជាប់គ្នា សូមបន្ថយទទឹងច្រក ឬបន្ថែមសម្ពាធពីអ្នកការពារ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់បញ្ជូនបាល់ឲ្យត្រង់ជាជំហានយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ចាប់ផ្តើមដោយដាក់កោណពីរចន្លោះ ១ ម៉ែត្រ បន្ទាប់មកឈរចម្ងាយ ៥ ម៉ែត្រ និងបញ្ជូនបាល់ ២០ ដងដោយប្រើផ្នែកខាងក្នុងជើង។ បន្ទាប់ពីនោះ បន្ថែមចម្ងាយទៅ ១០ និង ១៥ ម៉ែត្រ ដោយរក្សាជើងទ្រនាប់បែរទៅគោលដៅ កជើងរឹង និងក្បាលនៅលើបាល់ពេលប៉ះ។ កត់ត្រាបាល់ត្រង់ បាល់ខ្លាំងពេក និងបាល់ទៅឆ្វេង ឬស្តាំ។ នៅវគ្គបន្ទាប់ កែតែបញ្ហាដែលកើតច្រើនបំផុត ដើម្បីកុំឲ្យការហាត់មានអថេរច្រើនពេក។
សំណួរ៖ តើការបញ្ជូនដោយផ្នែកខាងក្នុងជើង និងផ្នែកខាងក្រៅខុសគ្នាយ៉ាងដូចម្តេច?
ចម្លើយ៖ ផ្នែកខាងក្នុងជើងផ្តល់ផ្ទៃប៉ះធំ និងការគ្រប់គ្រងល្អ សម្រាប់បញ្ជូនខ្លី ឬមធ្យមដែលត្រូវការភាពត្រង់។ ផ្នែកខាងក្រៅជើងអាចជួយបញ្ជូនឲ្យបាល់បត់ ឬប្តូរទិសរហ័ស ប៉ុន្តែត្រូវការការគ្រប់គ្រងកជើង និងការប៉ះច្បាស់ជាងមុន។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ផ្នែកខាងក្នុងជើងឲ្យបានយ៉ាងហោចណាស់ ៨០% នៃពេលហាត់មូលដ្ឋាន មុនពេលបន្ថែមផ្នែកខាងក្រៅ។ នៅក្នុងការប្រកួត វិធីល្អបំផុតអាស្រ័យលើចម្ងាយ ទីតាំងអ្នកការពារ និងចន្លោះទំនេរ។
សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាបាល់តែងតែទៅខាងឆ្វេង ឬខាងស្តាំ?
ចម្លើយ៖ មូលហេតុជាញឹកញាប់គឺជើងទ្រនាប់មិនបែរទៅគោលដៅ ផ្ទៃជើងបើក ឬជើងទាត់បន្តចលនាឆ្លងខ្សែគោលដៅ។ បាល់ទៅឆ្វេងអាចបង្ហាញថាត្រគាកបង្វិលមុនពេលប៉ះ ខណៈបាល់ទៅស្តាំអាចកើតពីផ្ទៃជើងបើកចំហពេក។ ថតវីដេអូពីខាងមុខ និងខាងចំហៀង រួចពិនិត្យតែ ៣ ចំណុច៖ ទីតាំងជើងទ្រនាប់ មុំរាងកាយ និងទិសបន្តជើង។ កុំកែទាំងអស់ក្នុងពេលតែមួយ ព្រោះវាធ្វើឲ្យអ្នកមិនដឹងថាចំណុចណាដែលជួយពិតប្រាកដ។
សំណួរ៖ តើត្រូវហាត់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?
ចម្លើយ៖ ការហាត់ ៣–៤ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គ ២០–៣០ នាទី គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើមភាគច្រើន។ រៀបចំមួយថ្ងៃសម្រាប់បញ្ជូនឈរ មួយថ្ងៃសម្រាប់បញ្ជូនពេលផ្លាស់ទី និងមួយថ្ងៃសម្រាប់បញ្ជូនក្រោមសម្ពាធ។ ទុកពេលសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងវគ្គដែលប្រើកម្លាំងជើងខ្លាំង ដើម្បីកាត់បន្ថយភាពនឿយហត់ និងរក្សាទម្រង់បច្ចេកទេស។ ប្រសិនបើភាគរយបាល់ត្រង់ធ្លាក់ចុះជាប់គ្នា ២ វគ្គ សូមកាត់បន្ថយចំនួនបាល់ ២០% ហើយផ្តោតលើគុណភាព។
សំណួរ៖ តើបាល់ និងផ្ទៃទីលានប៉ះពាល់ដល់ការបញ្ជូនដែរឬទេ?
ចម្លើយ៖ បាល់ សម្ពាធបាល់ និងផ្ទៃទីលានអាចប៉ះពាល់ដល់ល្បឿន និងទិសដៅយ៉ាងច្បាស់។ ទីលានសើមធ្វើឲ្យបាល់រអិលលឿន ខណៈស្មៅខ្ពស់អាចបន្ថយល្បឿន និងត្រូវការកម្លាំងបន្ថែមបន្តិច។ បាល់លេខ ៥ ដែលមានសម្ពាធមិនសមរម្យអាចធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ប៉ះខុសពីការហាត់ធម្មតា ដូច្នេះគួរប្រើបាល់ដដែលនៅពេលវាស់លទ្ធផល។ មុនវគ្គហាត់ សូមពិនិត្យផ្ទៃទីលាន សភាពបាល់ និងទិសខ្យល់ ដើម្បីកែចម្ងាយ ឬកម្លាំងឲ្យសមស្រប។
ចប់អត្ថបទ · ការវាយតម្លៃប្រកួត